Share Week to taki projekt Andrzeja Tucholskiego, który prowadził wcześniej blog: Jest Kultura a teraz jest znany jako Andrzej Tucholski ;-)

Andrzej o swojej inicjatywie pisze tak:

Słoneczna pogoda zmusiła nasze leniwe pupy do ruszenia i pojechania nad Zalew Zegrzyński. W czasie drogi burczące brzuszki skierowały nas do  jednej z przydrożnych knajpek.

Ronda Bar otworzył swoje podwoje w czerwcu tego roku. Przejeżdżaliśmy parę razy koło tego miejsca i zawsze widzieliśmy gości. To dość zachęcająca wstępna rekomendacja. I tym razem nie byliśmy jedynymi gośćmi. Na szczęście parking jest dość sporawy.

Czekacie??  Ja tak. Kiedyś bardzo czekałam na tą uroczystość, zarywałam noce, oglądałam ukradkiem. Potem przyszły obowiązki pracowe więc chociaż końcówkę rano oglądałam, żeby poczuć ten klimat; czerwony dywan, piękne kreacje, radość zwycięzców. A teraz jestem wygodna i lubię pospać, dlatego wystarczy mi świadomość że już za parę godzin pod Dolby Theather w Hollywood zaczną podjeżdżać limuzyny z których wysiądą piękni ludzie w pięknych strojach, o których będzie się mówiło przez następne parę tygodni. Przejdą po czerwonym dywanie i po równie czerwonych schodach wejdą na sale gdzie spotkają ich chwilę szczęścia i smak porażki. Ale po amerykańsku nawet przegrany będzie się cieszył z wygranej rywala. A ja bez zarywania nocy już jutro będę wszystko wiedziała ;-)

To co? Mała zabawa? Typowanko?

Dzisiaj urodziny mojego TŻ. Obudziła nas moja Mama dzwoniąc z życzeniami o bardzo wczesnej porze.. o 10 ;-))) No taka nasza wada, którą chciałabym zmienić; chodzimy bardzo późno spać. Jakieś filmy, seriale i czas schodzi. A potem śpimy nie wiadomo ile i pół dnia zmarnowane. Na szczęście wracam na fitness więc będę musiała wcześniej wstawać co łączy się (mam nadzieję) z wczesnym chodzeniem spać.

Późne śniadanie, późny obiad. Na urodzinowy obiad pojechaliśmy do Arkadii do restauracji Street

Moje recenzje - restauracja
Byliśmy kiedyś w tej restauracji ale jakoś nas nie zachwyciła. Ale postanowiliśmy zaryzykować. Mimo sporej ilości ludzi szybko dostaliśmy stolik. Co prawda przy toalecie ;-) ale żadne efekty temu miejscu nie towarzyszyły. Mój TŻ zamówił kaczkę po polsku a ja spaghetti bolognese. Trochę poczekaliśmy ale nie zdążyliśmy się znudzić. Spaghetti jak spaghetti. Ja wybredna nie jestem i dla mnie było ok. Niczym się nie wyróżniało ale smak w porządku, porcja do najedzenia się. Mój TŻ jest bardzo wybredny jeżeli chodzi o jedzenie. I byłam bardzo zaskoczona że kaczka zyskała jego uznanie. Była dobrze przygotowana, rozpływała się w ustach. Porcja taka że mężczyzna ledwo ją zjadł. Tak więc te dwa dania w restauracji Street możemy polecić. Co do cen to szału nie ma. Makaron - 26,50 zł, kaczka - 39,50.

Manipulowani jesteśmy codziennie. Manipulują nami sprzedawcy, żeby więcej sprzedać. manipuluje nami telewizja, żeby mieć większą oglądalność. Manipulują nami portale żeby mieć więcej wejść. Kobiety manipulują mężczyznami, mężczyźni manipulują kobietami. I tak to działa, że większość z nas o tym wie i się z tym zgadza odsuwając tę wiedzę do podświadomości.
Raz na jakiś czas uświadamiamy sobie to w momencie gdy odczuwamy, "odkrywamy", że ktoś nas zmanipulował. I tak się dzisiaj poczułam...

Moje recenzje - film
Wielki Liberace to historia ostatnich 10 lat życia Valentino Liberace, utalentowanego pianisty i showmena polskiego pochodzenia. Dla uściślenia jego ojciec był Włochem a matka Polką. Podobno zawsze podkreślał swoje polskie pochodzenie mimo, że w filmie nic na ten temat nie znajdujemy. Film przedstawia związek Liberace z 40 lat młodszym Scottem Thorsonem. Pomimo iż jest to para homoseksualistów widzimy problemy takie jakie może mieć para heteroseksualna. No, może nie przeciętna ;-) ale w showbiznesie jak najbardziej możliwa. Na pierwszy plan wysuwa się ogromna miłość pomiędzy młodym i naiwnym 16 latkiem i dojrzałym mężczyzną. Namiętność, zazdrość, pasja. A to wszystko w bogatych wnętrzach i ekscentrycznych strojach. Płeć nie gra roli, liczy się piękne uczucie..
Gdzie manipulacja? No właśnie. Opisałam film tak jak go odebrałam, ba, tak jak prawdopodobnie reżyser chciał żebym go odebrała. Zawsze po obejrzeniu filmu opartego na faktach, chcę powiększyć sobie wiedzę na temat bohaterów i po powrocie do domu sięgam do głębin internetu. I co się dowiedziałam? Że Liberace zachowywał się wobec swoich kochanków jak duże dziecko nowa zabawką, że pobawił się i wyrzucał ze swojego życia, że był wyrachowany i ich wykorzystywał krócej lub dłużej, że Scott wyszedł z tego związku zdemoralizowany, uzależniony od narkotyków, i pomimo odprawy jaką dostał od bogatego kochanka zszedł na drogę rozbojów. Podobno nawet w roku powstania filmu, wieku 54 lat został zatrzymany za udział we włamaniu. I tak wygląda moi drodzy zderzenie filmu z rzeczywistością.
Ale i tak polecam obejrzenie ze względu na role głównych bohaterów. To niesamowite jak dwóch mężczyzn grających do tej pory amantów, twardzieli i uwodzicieli kobiet przekonuje nas do męskiej miłości. Wielkie brawa dla  Michaela Douglasa i Matta Damona.

Bardzo lubię pierwszy dzień roku. Jest w nim coś magicznego. Niby ludzie ci sami a inni, niby otoczenie takie samo a inne. Nie umiem tego wytłumaczyć ale czuję że coś jest inaczej, coś się zmieniło. Poza tym ludzie po sylwestrowych szaleństwach tak spokojnie spacerują, odpoczywają, jakby wczuwali się w nowe.

Podobnie mam też z ostatnim dniem roku. Jest dla mnie niezwykłe że kiedy my jemy późne śniadanie, mieszkańcy wysp Kiribati witają już nowy rok. Niestety z roku na rok nie jest to dla nich tak przyjemne jak dla reszty świata, bo przypomina że skraca się czas ich istnienia - wyspom z powodu globalnego ocieplenia zagraża zalanie.
Potem Tonga, potem piękna, tak zbliżona do naszego klimatu ale niestety ostatnio nawiedzana przez poważne trzęsienia ziemi Nowa Zelandia. I już mój kolega OZI z Australii jest w przyszłości. I cała Azja i wreszcie Nowy Rok dochodzi i do nas, i już jest inaczej, i już jest nowe. Tymczasem on dalej idzie, odwiedza zachodnią Europę, przepływa przez ocean i po kolei odwiedza kraje Ameryki Północnej, Środkowej i Południowej. I gdy u nas większość będzie kończyć imprezy świętować będą mieszkańcy mojego ukochanego Nowego Jorku. Wreszcie, gdy my będziemy odsypiać szaleństwa sylwestrowej nocy Nowy Rok będzie mógł odpocząć po podróży w czasie na Hawajach. Miłe miejsce na zasłużony odpoczynek :-)
Mam takie marzenie, żeby towarzyszyć temu wydarzeniu na jego początku i na jego końcu. Podobno są takie wycieczki. Myślę że kiedyś to zrealizuję :-)

Sylwestra spędziliśmy w kinie. Była to impreza filmowo taneczna w Multikinie Złote Tarasy w Warszawie. Było bardzo sympatycznie. Catering zapewniała restauracja Blue Cactus serwująca jedzenie meksykańskie, ale nawet jeśli ktoś nie jest amatorem tych smaków, też mógł znaleźć coś dla siebie. Open bar zapewniał napoje bezalkoholowe oraz wina, wódkę i whisky. Bardzo delikatnie piliśmy i dzięki temu pierwszy dzień nowego roku minął nam bez kaca :-)
Obejrzeliśmy dwa filmy. Był jeszcze trzeci ale ponieważ nie jesteśmy wytrawnymi imprezowiczami na projekcji ostatniego już nie zostaliśmy. Drugi film, który obejrzeliśmy to "Millerowie" - taka sobie komedyjka, nad którą nie będę się rozwodzić bo nie ma nad czym. Natomiast chcę opisać po krótce pierwszy film, który wywarł na nas ogromne wrażenie...

Moje recenzje - film
Wilk  z Wall Street to film oparty na biografii maklera giełdowego Jordana Belforta pod tym samym tytułem. Jako 22 latek, świeżo po ślubie, trafia na nowojorską giełde, gdzie czuje się jak ryba w wodzie. Przy pomocy świetnego maklera zdaje egzaminy i dostaje licencje. Niestety szybko traci pracę z powodu kryzysu. Postanawia założyć własną firmę maklerską...
Przed 30 -tką Belfort staje się milionerem, jest świetnym mówcą charakteryzującym się niesamowitą charyzmą, ma drugą żonę i dwoje dzieci, imprezuje, bierze narkotyki i korzysta z usług luksusowych ( i nie tylko) prostytutek, jego firma zarabia miliony, ma jacht z miejscem na helikopter, jeździ sportowym porsche i mieszka w jednym z najdroższych domów w Stanach. Bajka? Niestety nie, jak łatwo się domyślić do tego wszystkiego dochodzi w niekoniecznie legalny sposób. A jeśli w ten sposób dochodzi się do takiego bogactwa prędzej czy później zacznie się tym interesować policja...
Zastanawiałam się dlaczego filmowi towarzyszą skrajne opinie krytyków. Piszą że jest pochwałą hedonizmu (czy coś w tym złego?), że akceptuje niemoralne prowadzenie się bohatera. Przecież mamy XXI wiek! I wreszcie wpadłam na to o co chodzi. Mi się to całe życie Belforta podobało! Bogactwo, imprezy, zadowolenie, czyli wspomniany hedonizm. Tylko ja mam skończone 30 lat i wiem że nieuczciwość daleko nie prowadzi. A jak odbiorą to młodzi ludzie? Może uznają że to dobry sposób na życie? Bo w filmie zabrakło mi jednej rzeczy: kary i pokuty, która byłaby swego rodzaju morałem wynikającym z filmu.
Ale nawet bez tego film gorąco polecam. Leonardo Di Caprio jest genialny, wierzę w każde jego słowo, w każde jego zachowanie. On jest Jordanem Belfortem.